Extra > Teksten > De werkelijkheid zien

Wanneer we steeds proberen om te voldoen aan de verwachtingen van anderen, ontwikkelen we gedrag dat steeds minder aansluit bij onze eigen behoeften en verlangens. We doen dit omdat we bang zijn voor de afwijzing van de ander. De balans tussen onszelf en de omgeving raakt hierdoor verstoord. We gaan onszelf steeds meer zien door de ogen van de ander èn onze omgeving. Zo leven we steeds minder ons eigen leven: we 'gedragen ons' zoals de omgeving dat graag ziet. Des te meer we aangepast leven, des te minder we thuis zijn bij onszelf. Uiteindelijk kunnen we ons een vreemde voelen in ons eigen lijf en leven.

En wanneer we niet meer thuis zijn bij onszelf, gaan we op zoek naar een andere veilige haven. We verwachten dan vaak onbewust, wèl dat de mensen in die andere haven, als 'dank' voor onze aanpassing, onze wensen en behoeften vervullen. Door onze angstige aangepastheid, hebben we ons afhankelijk gemaakt van de ander of onze omgeving. Ondertussen lijken we niet te beseffen, dat wanneer we onszelf in de steek laten, we ons nergens meer echt thuis kunnen voelen. Want wie zichzelf niet ziet staan, voelt zich ook door een ander nooit echt gezien.


Wij worden nooit de beelden 
 
-hoe mooi of lelijk ook- 
die anderen van ons maken.  
En ook de beelden die wij zelf
  
in onze dromen bouwen
 
blijven buiten ons bereik.               

 
Foto: Frank Roosenbrand 

~Wie zichzelf ziet staan, voelt zich ook door anderen echt gezien 
en wie zichzelf ziet zitten, ziet ook anderen staan~

Hans Christian Andersen vertelt in zijn sprookje: het lelijke jonge eendje, het eerste deel van het leven van een jonge zwaan, die probeert om zich als een jong eendje te gedragen. Het sprookje vertelt ons hoe pijnlijk het leven verloopt als we proberen te voldoen aan hoe anderen over ons denken en wat anderen van ons willen. Maar ook vertelt het verhaal hoe we uiteindelijk ons geluk vinden, wanneer we leren zien wie we echt zijn!  Het hele sprookje lezen? klik hier.